9. Ceza Dairesi 2014/6821 E.,  2014/11746 K.

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi
Suç : Silahlı terör örgütüne yardım etme
Hüküm : Sanıklar hakkında ayrı ayrı; TCK'nın 314/3 ve 220/7. maddelerinin yollamasıyla 314/2, 220/7-son, 3713 sayılı Kanunun 5, TCK’nın 62, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik incelemede;
Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,
2-Sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında kurulan hükme yönelik temyize gelince;
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 02.03.2010 tarihli ve 2010/1-22/42 sayılı kararında da belirtildiği üzere hükmün aleyhe bozulması halinde davaya yeniden bakacak olan mahkemenin 1412 sayılı CMUK'nın halen yürürlükte olan 326. maddesinin 2. fıkrası 2. cümlesindeki amir hüküm gereğince sanıktan bozmaya karşı diyeceklerini sorması zorunludur.
İncelenen dosyada; mahkemece 12.02.2009 tarihinde silahlı terör örgütünün propağandasını yapma suçundan kurulan hükmün Dairemizin 09.01.2013 tarih ve 2010/9636 esas, 2013/232 sayılı ilamıyla sanıkların silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulduğu ve bozmaya uyulduğu halde aleyhe olan bozmaya karşı sanıkların gerekirse CMK'nın 193. maddesinin 1. fıkrası 2. cümlesi gereğince zorla getirilmesi suretiyle diyeceklerinin sorulması gerektiği gözetilmeden yokluklarında yargılamaya devam olunarak mahkumiyetlerine karar verilmesi,
Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün öncelikle bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 20.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.