7. Hukuk Dairesi 2013/14552 E.,  2014/1225 K.

Mahkemesi : Adana 3. İş Mahkemesi
Tarihi : 12/02/2013
Numarası : 2011/1065-2013/40

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:
1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,
2-Davacı, davalı işyerinde usta başı olarak çalışırken iş akdini 05.09.2011 tarihlerinde ücretlerinin eksik gösterilmesi, fazla mesai ve çocuk yardımı alacaklarının ödenmemesi nedeniyle haklı olarak sonlandırıldığından bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.
Davalı, davacının iş akdinin devamsızlık nedeniyle haklı nedenle sonlandırıldığını, davacının asgari ücretle çalıştığının, tüm haklarının ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir
Feshin haklı nedene dayanıp dayanmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.
Somut olayda, davacı fazla çalışma ve çocuk yardımı alacaklarının ödenmemesi nedeniyle iş akdini haklı nedenle feshettiğini ileri sürmüştür. Davacı ve davalı tanıkları iş yerinde 2 defa yarımşar saat çay molası verildiğini beyan etmişlerdir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, 1 saat yemek molası düşülmesine rağmen tanıkların ifade ettiği çay molası düşülmemiştir. Yapılacak iş, yemek + çay molası düşüldükten sonra davacının fazla çalışma alacağı hesaplattırılarak çıkacak sonuca göre kıdem tazminatı talebi hakkında da bir karar vermektir.
O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.
SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, 29.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.