2. Ceza Dairesi 2024/1178 E.,  2024/20726 K.

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi
SAYISI : 2020/535 E., 2020/649 K.
ŞİKÂYETÇİLER : ..., ...
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, sanık hakkında İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesinin 25.11.2020 tarihli ve 2020/535 Esas, 2020/649 Karar sayılı kararının sanığın bilinen en son adresi yerine farklı bir adrese tebliğe çıkarıldığı, söz konusu adreste bulunmaması üzerine sanığın ceza infaz kurumuna iznini geçireceği adres olarak belirttiği adrese tebliğe çıkartılan kararın adresin geçersiz olması nedeniyle iade edilmesi üzerine, söz konusu gerekçeli kararın sanık vasisi ...'ye 20.04.2021 tarihinde tebliğ edilerek 05.05.2021 tarihinde kesinleştirildiği anlaşılmakla; Silivri 1 No.lu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunun 05.07.2021 tarihli ve 2021/52903 sayılı yazılarında, hükümlünün 17.04.2020 günü Covid-19 kapsamında izne gönderildiği, 31.07.2021 tarihine kadar izinli sayılacağının bildirildiği, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmüne aykırı davranılarak vasiye yapılan tebligat işleminin geçersiz olduğundan sanığın eski hâle getirme talebinin kabulüyle öğrenme üzerine hükmü süresinde temyiz ettiği, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin, sadece bir kişiye karşı atılı suçu işlediğini, yeterli delil olmadan iki ayrı hırsızlık suçu işlediği gerekçesiyle hüküm kurulduğunu, tek hırsızlık suçundan hüküm kurulması gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması, müdafii huzurunda savunmasının alınmasının gerektiği gözetilmeden yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/2-a maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 30. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.