2. Ceza Dairesi 2010/5496 E.,  2010/6485 K.

Basit yaralama suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-e, 52. maddeleri uyarınca 600 yeni Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmasına yer olmadığına, (ESKİL) Asliye Ceza Mahkemesinin sanık hakkındaki 2006/90 esas, 2006/92 sayılı kararının aynen infazına dair Eskil Sulh Ceza Mahkemesinin 14/05/2008 tarihli ve 2006/136 esas, 2008/40 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 27/01/2010 gün ve 2009/591/4260 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15/02/2010 gün ve 2010/23295 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.
Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;
Tüm dosya kapsamına göre, mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 95/2. maddesinin karşılığının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 51. maddesinde düzenlendiği, anılan maddede ise erteli para cezalarının infazı konusunda bir hüküm bulunmaması ve Eskil Asliye Ceza Mahkemesinin 04/04/2006 tarihli ve 2006/90 esas, 2006/92 sayılı kararı ile verilen erteli cezanın adlî para cezası olması karşısında, sanığın aleyhine olacak biçimde aynen infaza karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:
5237 sayılı yasada, erteli para cezalarının aynen infazına ilişkin düzenleme bulunmadığı halde sanık hakkında Eskil Asliye Ceza Mahkemesince verilen erteli adli para cezasının aynen infazına karar verilmesi karşısında, kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (ESKİL) Sulh Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 14.05.2008 gün ve 2006/136, 2008/40 sayılı kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309.maddesinin 4.fıkrasının (d) bendi uyarınca BOZULMASINA, hükümde yer alan, “Eskil Asliye Ceza Mahkemesinin sanık hakkındaki 2006/90, 2006/92 sayılı ve 26.04.2006 kesinleşme tarihli kararının aynen infazına,” şeklindeki bölümün hüküm fıkrasından çıkarılmasına, tecilli mahkumiyetin infazına yer olmadığına, hükmün diğer bölümlerinin aynen korunmasına, 03.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.