11. Ceza Dairesi 2012/9470 E.,  2013/14459 K.

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SUÇ : Resmi belgede sahtecilik
HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında "kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği" suçundan Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığının 28.01.2010 tarih, 2010/387 Esas nolu iddianamesi ile açılan kamu davasında 4483 sayılı Yasa uyarınca soruşturma izninin alınması hususunda verilen 20.04.2010 tarihli durma kararı ile mahkemenin esasını kapattığı, itiraza tabi olan bu karara yönelik bir yasa yoluna başvurulmadığı gibi iznin verilmesi ile Cumhuriyet Başsavcılığının 03.08.2010 tarih ve 2010/3018 Esas sayılı iddianamesi ile açılan davaya devamla verilen mahkumiyet kararının temyiz edildiği gözetildiğinde tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak olunmamıştır.
Yapılan duruşmaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:
Suça konu mernis evlenme tutanağının sanık tarafından düzenlenerek aynı anda Nüfus Müdürlüğü'ne gönderilmesinden ibaret olayda, suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK'nun 80. maddesinin koşulları oluşmakta ise de, farklı bir düzenleme getiren 5237 sayılı TCK'nun 43. maddesinin uygulanabilmesi için "değişik zamanlarda" denilmesi karşısında aynı anda işlenen eylemlerde zincirleme suça ilişkin hükümlerin uygulanma olanağı bulunmadığı cihetle; 5237 sayılı TCK'nun lehe olduğu gözetilmeden 765 sayılı Yasanın 339/1 ve 80. maddeleri uygulanarak yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması yasaya aykırı ise de; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğu ve mahkumiyetin yasal sonucu olan hak mahrumiyetleri kararda gösterilmemiş olsa bile kazanılmış hakka konu olmayacağı nazara alınarak; hüküm fıkrasından 765 sayılı TCK'nun 339/1, 80 ve 59. maddeleri çıkartılıp yerine "5237 sayılı TCK'nun 204/2 ve 62. maddelerinin eklenmesi suretiyle sonuç cezanın "2 yıl 6 ay hapis" cezası olarak belirlenmesi ve hüküm fıkrasına "sanığın 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerine ilişkin haklardan koşullu salıverilme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" paragrafının eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.10.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.