10. Ceza Dairesi 2022/11152 E.,  2024/13 K.

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2021/434 E., 2022/142 K.
SUÇ : İzinsiz kenevir ekme
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
A. Sarayönü Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.11.2014 tarihli ve 2014/163 Esas, 2014/375 Soruşturma sayılı iddianamesi ile sanığın 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun’un (2313 sayılı Kanun) 23 üncü maddesinin son fıkrasının ikinci cümlesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 53 ve 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.
B. Sarayönü Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2015 tarihli ve 2014/191 Esas, 2015/77 Karar sayılı kararı ile, sanığın izinsiz kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin son fıkrasının ikinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
C. Sarayönü Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2015 tarihli ve 2014/191 Esas, 2015/77 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 17.06.2021 tarihli ve 2020/10440 Esas, 2021/7740 Karar sayılı kararı ile;
"...
Yapılan arama üzerine dikili olarak ele geçirilen farklı boylardaki kenevirlerden olgunlaştıklarında elde edilecek esrar miktarı ile dosya içerisindeki diğer bilgi ve belgelere göre, sanığın eyleminin 2313 sayılı Yasanın 23. maddesinin 5. fıkrasının 1. cümlesinde düzenlenen esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçunu mu yoksa aynı fıkranın 2. cümlesinde düzenlenen münhasıran kendi kullanımı için kenevir ekme suçunu mu oluşturduğuna ilişkin delilleri tartışma ve değerlendirme görevinin suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla 2313 sayılı Kanunun 23. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte, üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilip görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla hüküm kurulması
..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.
D. Sarayönü Asliye Ceza Mahkemesinin 20.10.2021 tarihli ve 2021/233 Esas, 2021/191 Karar sayılı kararı ile atılı suça bakma görevinin Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gerekçesi ile görevsizlik kararı verilerek dosya yetkili ve görevli olduğu belirtilen Konya Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmiştir.

E. Konya 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.03.2022 tarihli ve 2021/434 Esas, 2022/142 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kenevir ekme suçundan 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 307 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;
1. Suçun unsurlarının oluşmadığına, 2. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
30.06.2014 tarihinde sanık ...'ın, ikametinin bahçesinde kenevir bitkisi yetiştirdiği ve sattığına yönelik ihbar üzerine, alınan yazılı arama kararına istinaden sanığın ikametinin bahçesinde yapılan aramada, kişisel kullanım sınırının çok üzerinde ekili vaziyette dişi kenevir bitkisi ele geçirilen olayda, sanığın eylemine uyan 2313 sayılı Yasa'nın 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca cezalandırılmasına, verilecek cezanın sanığın geleceği üzerindeki olası etkileri dikkate alınarak 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca cezasında 1/6 oranında indirim yapılmasına karar verilmiştir.
IV. GEREKÇE
Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, mahkemenin, suçun vasfı ile sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, aşağıdaki hususlar dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.
A. Suç tarihinde yürürlükte bulunan 2313 sayılı Kanun’un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca "kenevir ekme" suçuna ilişkin ceza miktarının " dört yıldan on iki yıla kadar hapis cezası" olduğu, 01.02.2018 tarihinde yürürlüğe giren 7078 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesi ile yapılan değişiklikle ceza miktarının "dört yıldan on iki yıla kadar hapis ve beşyüz günden onbin güne kadar adlî para cezası" olarak düzenlendiği, 5237 sayılı Kanun'un 7 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca lehe olan Kanun'un suç tarihinde yürürlükte bulunan 2313 sayılı Kanun’un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi olduğu gözetilmeden temel ceza belirlenirken hapis cezasının yanında adli para cezasına hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğu,
B. Sanık hakkında 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası ve 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca kazanılmış hakkının gözetilmesine karar verilmesi gerekirken, 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca karar verilmek suretiyle, 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı davranıldığı,
Değerlendirilmiş; ancak her iki hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Konya 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.03.2022 tarihli ve 2021/434 Esas, 2022/142 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği;
A. Hüküm fıkrasının, temel cezanın belirlenmesine ilişkin birinci paragrafında yer alan "ve 500 gün adli para" ibaresinin, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanmasına ilişkin ikinci paragrafında yer alan "ve 416 gün adli para" ibaresinin ve gün adli para cezasının adli para cezasına çevrilmesine ilişkin dördüncü paragrafının hüküm fıkrasından çıkartılması,
B. Hüküm fıkrasının kazanılmış hakkın saklı tutulmasına ilişkin beşinci paragrafında bulunan "CMK'nın 307/5 maddesi" ibaresinin çıkarılması ve yerine "5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası ve 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 326 ncı maddesinin son fıkrası" ibaresinin yazılması,
Suretiyle, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
08.01.2024 tarihinde karar verildi.