1. Ceza Dairesi 2023/5911 E.,  2024/6268 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2021/1888 E., 2023/298 K.
ŞİKAYETÇİ : Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı
SUÇ : Nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmi ret, kısmi bozma

Mağdur ... vekilinin temyiz istemi yönünden; mağdur ...'nın suç tarihinde ve kovuşturma aşamasında 15 yaşından küçük olması nedeniyle mağdur adına şikayet hakkının, kamu davasına katılma ve temyiz yetkisinin annesi ...'ın sanık olması nedeniyle sadece kanuni temsilcisi olan babası ...'a ait olduğu ve mağdur ...'ın 20.10.2020 tarihli celsede sanıktan şikayetçi olmadığı anlaşılmakla, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 20.05.2014 tarihli ve 2013/287 Esas, 2014/273 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, mağdura 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 234/2. maddesi uyarınca atanan zorunlu vekil ile 15 yaşından küçük mağdurun kanuni temsilcisinin iradelerinin çelişmesi halinde, mağdurun kanuni temsilcisinin iradesine üstünlük tanınması gerektiğinden, mağdur vekilinin katılma talebi üzerine verilen

katılma kararının hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, bu itibarla katılan sıfatı bulunmayan mağdur vekilinin sanık hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı, ayrıca anılan hükmü sanık lehine temyizde de hukuki menfaati bulunmadığı belirlenmiştir.

Sanık müdafilerinin temyiz istemi yönünden; İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafilerinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Bakırköy 17. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.09.2021 tarihli ve 2020/260 Esas, 2021/389 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82/1-d-e, 35/2, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca 10 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 16.02.2023 tarihli ve 2021/1888 Esas, 2023/298 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafilerinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafilerinin temyiz istemi özetle; eksik inceleme ile karar verildiğine, sanığın atılı suçu işlemediğine ve kastının bulunmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin ihlal edildiğine, beraatine karar verilmesi gerektiğine, hukuka aykırı delilin hükme esas alındığına, sanığın savunma hakkının kısıtlandığına, işlenemez suç hükümlerinin uygulanması gerektiğine, sanığa fazla ceza tayin edildiğine ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE
Sanığın, eşi ... ile yaşadığı sorunlar nedeniyle bunalıma girdiği, suç tarihinde yanına ortak çocukları olan mağdur ...'yı da alarak Üçyüzlü metro istasyonuna gittiği, trenin geldiğini gördüğü anda mağdur çocuğunu kucağına alıp raylara atlayarak intihara teşebbüs ettiği, ancak trenin fren yapması sonucu mağdur çocuğun yara almadığı, sanığın ise raylara atlamanın etkisiyle basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı anlaşılan olayda;
Olayın meydana geldiği metro istasyonunda keşif yapılarak, sanığın mağdur çocuğunu kucağına alarak rayların üzerine atladığı yer ile trenin ilk görüldüğü veya treni kullanan makinistin raylar üzerinde bir cisim veya insan görme alanına göre fren tedbirine başvurduğu mesafenin ve bu mesafeden trenin fren

sonucu durabileceği mesafeler hesaplanarak, olay yerinin durak olup olmadığı, frenin durağa yaklaşması nedeniyle yavaşlamaya başladığı ve durmak üzere olup olmadığı hususları da değerlendirilerek trenin çarpması ile sanık ... çocuğunun ölmesinin mutlak olup olmadığı ve bir kişiyi öldürme konusunda elverişli vasıta sayılıp sayılmayacağı konusunda bilirkişi raporu aldırılıp, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR
A. Mağdur ... Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 20.05.2014 tarihli ve 2013/287 Esas, 2014/273 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, mağdura 5271 sayılı Kanun'un 234/2. maddesi uyarınca atanan zorunlu vekil ile 15 yaşından küçük mağdurun kanuni temsilcisinin iradelerinin çelişmesi halinde, mağdurun kanuni temsilcisinin iradesine üstünlük tanınması gerektiğinden, mağdur vekilinin katılma talebi üzerine verilen katılma kararının hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, bu itibarla katılan sıfatı bulunmayan mağdur vekilinin sanık hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı, ayrıca anılan hükmü sanık lehine temyizde de hukuki menfaati bulunmadığı anlaşılmakla; mağdur ... vekilinin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık Müdafilerinin Temyiz İstemi Yönünden
Gerekçe bölümünde açıklandığı üzere eksik inceleme nedeniyle sanık müdafilerinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 16.02.2023 tarihli ve 2021/1888 Esas, 2023/298 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Bakırköy 17. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.10.2024 tarihinde karar verildi.