Danıştay 3. Daire Başkanlığı 2023/5067 E.,  2024/682 K.

T.C.
D A N I Ş T A Y
ÜÇÜNCÜ DAİRE
Esas No : 2023/5067
Karar No : 2024/682

TEMYİZ EDEN (DAVALI) : … Vergi Dairesi Müdürlüğü/…
VEKİLİ : Av. …

KARŞI TARAF (DAVACI) : …
VEKİLİ : Av. …

İSTEMİN KONUSU: …. Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının aleyhe hüküm fıkrasına davalı idarece yöneltilen istinaf başvurusuna ilişkin … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: Davacı adına, asıl borçlu … Uluslararası Ticaret Turizm ve Dış Ticaret Limited Şirketinden alınamayan 2016 ve 2017 yıllarına ait muhtelif kamu alacağının tahsili amacıyla kanuni temsilci sıfatıyla düzenlenen … tarih ve … ile … takip numaralı ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacının … ila … tarihleri arasında şirketi temsil ve ilzama yetkili kılındığı, asıl amme borçlusu şirket adına tanzim olan vergi inceleme raporuna istinaden salınan vergi ve cezalara ilişkin dava konusu … takip numaralı ödeme emri içeriği amme alacağı, doğduğu dönem itibariyle davacının kanuni temsilci olduğu döneme rastlamadığından değinilen ödeme emri içeriği borçlardan sorumluluğunun bulunmadığı, … takip numaralı ödeme emrinin asıl amme borçlusu şirketin beyanı üzerine tahakkuk eden vergi ve fer'ilerini içerdiği, anılan ödeme emrindeki Eylül 2017 dönemine ait olup … vade tarihli alacaklar haricinde kalan tüm borçlardan verginin doğduğu dönem ve vade tarihleri itibariyle davacının sorumlu tutulamayacağı, … takip numaralı ödeme emrinin Eylül 2017 dönemine ait … vade tarihli amme alacaklarına ilişkin kısmında ise hukuka aykırılık görülmediği gerekçesiyle … takip numaralı ödeme emri ile … takip numaralı ödeme emrinin, Eylül 2017 dönemine ait … vade tarihli amme alacakları haricinde kalan kısımları iptal edilmiş, … takip numaralı ödeme emrinin diğer kısmı yönünden ise dava reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının aleyhe olan hüküm fıkrasının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI : 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un mükerrer 35. maddesinin 5766 sayılı Kanun'un 4. maddesiyle değişen ve 06/06/2008 tarihinden itibaren yürürlükte olan şekliyle amme alacağının doğduğu ve ödenmesi gerektiği zamanlarda kanuni temsilci veya teşekkülü idare edenlerin farklı şahıslar olması halinde bu şahısların amme alacağının ödenmesinden müteselsil sorumlu tutulacağı, kanuni temsilcilerin sorumluluklarına dair 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nda yer alan hükümlerin anılan maddede düzenlenen sorumluluğu kaldırmayacağına hükmedildiğinden davacının usule uygun tebliğ ile kesinleşen amme alacağından kanuni temsilci sıfatıyla sorumlu olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI : Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1. Temyiz isteminin reddine,
2. Temyize konu Vergi Dava Dairesi kararının ONANMASINA,
3. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ilgili Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 19/02/2024 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.