9. Ceza Dairesi 2013/246 E.,  2013/1710 K.

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi
Mahkemesi : Mersin 5. Sulh Ceza Mahkemesi

Hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan sanık ...'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 292/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanunun 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair Mersin 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 25/01/2012 tarihli ve 2011/769 esas, 2012/57 sayılı kararı ile sanığın aynı eylemi sebebiyle 5237 sayılı Kanunun 292/1 ve 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanunun 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin Mersin 5. Sulh Ceza Mahkemesinin 30.01.2012 tarihli ve 2011/997 esas, 2012/24 sayılı kararı ile ilgili olarak;
1- Mersin 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 25.01.2012 tarihli ve 2011/769 esas, 2012/57 sayılı kararına yönelik yapılan incelemede:
5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 108/1-c maddesinde, tekerrür halinde işlenen suçtan dolayı mahkûm olunan süreli hapis cezasının dörtte üçünün infaz kurumunda iyi halli olarak çekilmesi durumunda, koşullu salıverilmeden yararlanılabileceği ve ancak aynı maddenin 2. fıkrasına göre, tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamayacağına dair hükümler içerdiği nazara alındığında, sanığın adli sicil kaydında çok sayıda suç bulunması nedeniyle, hangi sabıkası sebebiyle tekerrür koşullarının oluştuğunun ve hangi kayıt dolayısıyla mükerrirlere özgü infaz rejimine tâbi tutulmasına karar verildiğinin gösterilmemesinde,
2- Mersin 5. Sulh Ceza Mahkemesinin 30.01.2012 tarihli ve 2011/997 esas, 2012/24 sayılı kararına yönelik yapılan incelemede:
Sanığın 25.07.2011 günü Mersin Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlüyken

Mersin Devlet Hastanesine sevki sırasında hastaneden kaçma şeklindeki eyleminden dolayı, Mersin 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 25.01.2012 tarihli ve 2011/769 esas, 2012/57 sayılı kararı ile hüküm verilmiş olması sebebiyle, aynı sebeple açılan diğer davanın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 223/7. maddesi gereğince reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığının 10.12.2012 tarih ve 2012/17965/70011 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21.12.2012 tarih ve 2012/314441 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
1- Mersin 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 25.01.2012 tarih, 2011/769 esas ve 2012/57 sayılı kararı ile ilgili incelemede;
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 22.01.2013 tarih, 2012/1431 esas ve 2013/18 sayılı kararında da belirtildiği üzere, mahkemenin hükümlü hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiği yönündeki iradesini açıkça ortaya koymasının yeterli olduğu, tekerrüre esas alınabilecek bir hükümlülüğün bulunması halinde bu mahkumiyet, birden fazla hükümlülüğün bulunması halinde ise bunlardan en ağır olanı infaz aşamasında tekerrüre esas alınabileceğinden, hangi sabıkası sebebiyle tekerrür koşullarının oluştuğunun ve hangi kayıt dolayısıyla mükerrirlere özgü infaz rejimine tabi tutulmasına karar verildiğinin gösterilmemesinde isabet görülmediğine ilişkin tebliğnamedeki 1 numaralı kanun yararına bozma isteminin REDDİNE,
2- Mersin 5. Sulh Ceza Mahkemesinin 31.01.2012 tarih, 2011/997 esas ve 2012/24 sayılı kararı ile ilgili incelemeye gelince;
Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki (2) numaralı bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden, Mersin 5. Sulh Ceza Mahkemesinin 31.01.2012 tarih, 2011/997 esas ve 2012/24 sayılı kararının CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre uygulama yapılarak; aynı fiil nedeniyle aynı hükümlü için önceden verilmiş bir hüküm olduğundan davanın reddine, hükümlünün cezasının kaldırılmasına,
Dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.