8. Ceza Dairesi 2024/24159 E.,  2025/4077 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2023/126 Esas, 2023/737 Karar
SUÇ : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak
KARAR : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

............. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.06.2023 tarihli ve 2023/126 Esas, 2023/737 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 297/1. maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, temyiz edilmeksizin 23.06.2023 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir.
Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 17.09.2024 tarihli ve 2024/4753 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01.10.2024 tarihli ve KYB-2024/98268 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 01.10.2024 tarihli ve KYB-2024/98268 sayılı kanun yararına bozma isteminin;
"1-Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 16/09/2020 tarihli ve 2020/596 esas, 2020/9590 karar sayılı ilâmında yer alan, "Bozma öncesindeki hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi karşısında, bozma sonrası verilen kararda sanık hakkında cezayı aleyhe değiştirme yasağı gözetilmeyerek fazla cezaya hükmolunması suretiyle, 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesine aykırı davranılması" şeklindeki açıklamalar ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun "Davaya yeniden bakacak mahkemenin işlemleri" başlıklı 307/5. maddesinde yer alan, "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262 nci maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz." şeklindeki düzenleme uyarınca, ........ Asliye Ceza Mahkemesinin 12/04/2016 tarihli ilk kararının sadece sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 22/12/2022 tarihli kararı ile bozulduğu nazara alındığında, bozma öncesi tayin olunan cezanın sanık lehine kazanılmış hak teşkil edeceğinin anlaşılması karşısında, yeniden kurulan hükümde netice cezanın 5 ay hapis olarak belirlenmesi gerekirken, 2 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde,
2-Kabule göre de, ........... Asliye Ceza Mahkemesinin 12/04/2016 tarihli ilk kararında, sanık hakkında takdiri indirim hükümleri de uygulanarak neticeden 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi karşısında, bu cezanın sanık için kazanılmış hak oluşturduğu gözetilmeden, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 22/12/2022 tarihli bozma kararı sonrası yapılan yargılamada takdiri indirim hükümleri uygulanmayarak 2 yıl hapis cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin olunmasında isabet görülmemiştir."
Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. DEĞERLENDİRME VE GEREKÇE
1. 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesinin;“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.
2. İnceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde, hükümlü hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak suçundan açılan kamu davasında,............ Asliye Ceza Mahkemesinin 12.04.2016 tarihli ve 2016/160 Esas, 2016/268 Karar sayılı kararıyla 5237 sayılı Kanun'un 297/1, 43/1, 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ancak hükümlü hakkında aynı Mahkemenin 2013/126 Esas sayılı dosyasından verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının mahsubu ile neticeten 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, anılan kararın, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 22.12.2022 tarihli kararıyla, hükümlü hakkında yeni bir suç işleme kararının icrası kapsamında ortaya çıkan inceleme konusu 11.02.2016 tarihli eyleminden dolayı ayrıca mahkumiyet hükmü kurulması ile zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması gerektiğinden bahisle bozulmasına karar verildiği anlaşılmıştır. Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, ........... Asliye Ceza Mahkemesinin 01.06.2023 tarihli ve 2023/126 Esas, 2023/737 Karar sayılı kararıyla hükümlü hakkında infaz kurumu veya tutukevine yasak eşya sokmak suçundan 5237 sayılı Kanun'un 297/1. maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği belirlenmiştir.
3. Hükümlü hakkında bozma öncesinde hükümlü hakkında üzerine atılı suçtan 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün yalnızca hükümlü tarafından temyiz edildiği ve ceza miktarı bakımından 5 ay hapis cezasının hükümlü lehine kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma sonrası verilen inceleme konusu 01.06.2023 tarihli hükümde, hapis cezasının 5 ay üzerinden infazına karar verilmemesi suretiyle 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesine aykırı davranılması Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR
1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,
2. .......... Asliye Ceza Mahkemesinin 01.06.2023 tarihli ve 2023/126 Esas, 2023/737 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,
3. 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden; hükmün (3) numaralı fıkrasından sonra gelmek üzere ''Sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak suçundan verilen hapis cezasının, 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden oluşan kazanılmış hak nedeniyle, 5 ay üzerinden infazına'' ibaresinin eklenmesi suretiyle hukuka aykırılığın giderilmesine, kararın diğer kısımların aynen bırakılmasına,”
4. (1) numaralı isteme ilişkin kararın içeriğine göre, (2) numaralı istemle ilgili olarak KARAR VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.05.2025 tarihinde karar verildi.