6. Ceza Dairesi 2012/18183 E.,  2015/39506 K.

Tebliğname No : 6 - 2010/181004
MAHKEMESİ : Denizli 1. Ağır Ceza Mahkemesi
TARİHİ : 15/09/2009
NUMARASI : 2009/126 (E) ve 2009/328 (K)
SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanunun 108/2. ve TCK.nun 58/7. maddeleri gereğince, en ağır cezayı içeren hükümlülüğün tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilip, sanık A.. D..'in adli sicil kaydında yer alan Denizli 3.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 07.06.2005 tarih ve 2005/194 Esas 2005/104 Karar sayılı ilamın tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) Sanıkların aynı suç işleme kastıyla hareket ederek olay günü farklı zaman ve mekanlarda yakınanın ceketini isteyip vermemesi üzerine yakınanı basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralamaları şeklindeki eylemlerinin bir bütün halinde tek yağmaya kalkışma suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde uygulama yapılması, kabule görede; TCK'nın 43/son maddesinin gözetilmemesi,
2-) 5237 sayılı TCK.nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmalarına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde hüküm kurulması,

3-) T.C. Anayasa'sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıklar için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar H.. A.. ve A.. D.. savunmanları ile sanık A.. D..'in temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 13.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.