6. Ceza Dairesi 2008/4505 E.,  2010/15165 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Önceki hükmün aynen infazına

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Hükümlünün ek karar tarihinde de 18 yaşından küçük olması nedeniyle, ek karardan sonra Mahkemece atanan savunmanın temyiz başvurusu kabul edilerek yapılan incelemede;
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarih, 2005/3-162-173 ve 11.07.2006 tarih, 2006/5-182/182 sayılı kararlarında; sonraki yasa ile suçun unsurlarının veya özel hallerinin değiştirilmesi, cezanın tayin ve takdiri ile artırım ve indirim oranlarının belirlenmesi, seçimlik cezalardan birinin tercihi ve seçenek yaptırımların ya da cezanın kişiselleştirilmesini gerektiren hallerde duruşma açılarak karar verilmesi gerekir.
Somut olayın incelenmesine gelince:
Sanık ...’ın, 08.02.2003 günü, saat 17:00 sıralarında, tanık ...'in işyerine gittiği, tanığın başka kişilerle ilgilenmesinden yararlanarak masa üstündeki yakınanın cep telefonunu çaldığı sabit görülerek Adıyaman Sulh Ceza Mahkemesinin temyiz edilmeksizin kesinleşen 09.07.2003 gün ve 2003/134-333 sayılı kararıyla; 765 sayılı TCK’nun 491/3, 522/1, 2253 sayılı Yasanın 12/2, TCY'nın 59/2, 647 sayılı Yasanın 4, TCY'nın 95/2. maddeleri gereğince 577.850.000 lira ağır para cezasıyla hükümlendirildiği; hükümden sonra 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY’nın uyarlanması istendiğinde dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda yeni bir karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği anlaşılmışsa da;
1. Eylem nedeniyle verilecek temel cezanın ne şekilde saptanacağının belirlenmesi ve uzlaşma hükümlerinin uygulanması için duruşma açılarak hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,
2. 5237 sayılı TCY.nın 145. maddesindeki “ malın değerinin azlığı ” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki “hafif" veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek sanık yararına yasanın belirlenmesi sırasında bu maddenin de uygulanması,
3. Sanık yararına yasa belirlenirken 5237 sayılı TCY'nın 31/2.maddesinin uygulanması sırasında suç tarihine göre indirim oranının 2/3 yerine 1/2 olarak uygulanması,
4. Sanık hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 23 ve 24. maddelerinin değerlendirilmemesi,
5. Hükümlünün eylemine uyan 765 sayılı TCY.nın 491/3, 522, 2253 sayılı Yasanın 12/2, TCY'nın 59/2, 647 sayılı Yasanın 4, TCY'nın 95/2. maddelerine göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY’ nın aynı suça uyan 142/1-b, 31/2, 62/1, 50/1-a. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucunda, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddeleri ışığında 765 sayılı Yasanın sanık yararına olduğunun gözetilmesi zorunluluğu,
Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ... savunmanının temyiz itirazı ile tebliğname içeriği bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, ek kararın açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.