5. Ceza Dairesi 2007/12803 E.,  2011/25107 K.

Müteselsilen basit zimmet ve görevi kötüye kullanma suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılanması sonunda; eylemlerinin kül halinde zincirleme biçimde basit zimmet suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkümiyetine dair, ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 08/03/2006 gün ve 2004/850 Esas, 2006/88 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık ve müdafii tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:
18/04/1999-28/03/2004 tarihleri arasında ... ili Hekimhan ilçesi İğdir köyünün muhtarı olarak görev yapan sanığın aşamalarda istikrarlı olarak hakkındaki suçlamaları inkar edip, asıl kendisinin köy tüzel kişiliğinden alacaklı olduğunu ifade ettiği, kovuşturma aşamasında aldırılan 28/11/2005 tarihli ek bilirkişi raporunda “dinlenen tanıklar ve sanık tarafından ibraz edilen belgelerin net ve kesinlik içermediği, belgeye dayalı olmadığı, toplanan ve harcanan paraların net miktarının tespitinin mümkün görülmediği” kanaatine varıldığı, 25/06/2004 günlü ön inceleme raporunda “gelir ve gider arasında tutanakta isim ve imzası olmayan miktarlar hesaptan düşülmemiştir” ibaresinin yer aldığı, sanık tarafından dosyaya ibraz edilen 14/07/2000 günlü banka dekontuna göre İğdir köyü muhtarlığı içme suyu hesabından Hekimhan Özel İdare Müdürlüğünün T.C. Ziraat Bankası A.Ş. Hekimhan şubesindeki 30425/90.9 no.lu hesabına aktarıldığı anlaşılan 2.000 TL.nin bilirkişilerce ve mahkemece değerlendirilmediği, mahkemece dinlenen bir kısım tanıkların bilirkişi raporlarında gider olarak gösterilmeyen ancak sanık tarafından yapılan bazı harcama kalemlerini doğruladığı, bir kısım tanıklar tarafından da sanık tarafından köye yol açtırıldığının, içme suyu projesi kapsamında su yolu yaptırıldığının ve yola boru döşetildiğinin, köye kültür evi yaptırıldığının ve içine malzeme alındığının ve yola kum döktürüldüğünün beyan edildiği dava konusu olayda, ceza yargılamasının temel amacının maddi gerçeğin ortaya çıkartılması olduğu da nazara alındığında; sanığın görev yaptığı tarihler arasında köy tüzel kişiliğinin tüm gelir ve giderlerinin belirlenmesi gerektiğinde mahallinde keşif de yapılmak suretiyle sanığın üzerinde köye ait bir paranın bulunup bulunmadığının saptanması hususlarında, sanık savunmaları da değerlendirilmek suretiyle, emekli Sayıştay uzman denetçilerinden oluşan bilirkişi kurulundan rapor aldırılması, sonucuna göre de sanığın hukuki
durumunun tayin ve takdiri yerine aşamalardaki savunmaları hükmün gerekçesinde tartışılıp değerlendirilmeden ve usulünce de reddedilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,
Kabule göre de;
“Sanığın, 5237 sayılı TCK.nun 53/1-a,b,c,d,e bentlerinde ön görülen haklarını kullanmaktan yoksun bırakılmasına” şeklindeki ibarenin infazda tereddüt doğuracağının düşünülmemesi,
Suçun 5237 sayılı TCK.nun 53/1-d maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlenmesine rağmen sanık hakkında aynı Yasanın 53/5. madde ve fıkrası gereğince cezanın infazından sonra başlamak üzere, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
Kanuna aykırı ve sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 08/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.