4. Ceza Dairesi 2021/9240 E.,  2023/17464 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kötü muamele

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 232 nci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen kötü muamele suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
O yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemi, sanığın soruşturma aşamasında şikâyetçiyi eve almadığına ilişkin ifadesi ve şikâyetçinin beyanları ile sanığın kötü muamele suçunu işlediğine ve kararın usul ve yasaya aykırı olup bozulması gerektiğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Sanığın, eşi olan şikâyetçiyi eve almadığı ve kötü muamele suçunu işlediği iddiası ile dava açıldığı, sanığın eşinin 20 ay önce evi terk ettiğini, üç çocuğuna kendisinin baktığını, evi terk ettiği için şikâyetçiye boşanma davası açtığını, şikâyetçiyi eve almama gibi bir durumun yaşanmadığını savunması karşısında, delil yetersizliğinden Mahkemece beraat kararı verilmiştir.
IV. GEREKÇE
1. Sanığın, şikâyetçiyi eve almadığını kabul etmeyen savunması karşısında, şikâyetçi beyanından başka delil bulunmadığı anlaşıldığından, kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.
2.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, O yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında O yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
25.04.2023 tarihinde karar verildi.