2. Ceza Dairesi 2023/9044 E.,  2025/1048 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2005/69 E., 2007/893 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düşme

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulu'nun 18.03.2008 günlü 2008/9-7-56 ve 13.05.2008 günlü 2008/10-101-113 sayılı kararlarında açıklandığı üzere, kendisine müdafi atandığından sanığın haberdar edilmediği durumlarda, müdafie yapılan tefhim veya tebliğin kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmayacağı, bu nedenle karara karşı temyiz süresinin, kısa kararın sanık müdafiine tefhiminden itibaren başlamayacağı anlaşılmakla; sanığın 02.03.2007 tarihinde yakalama üzerine Bucak Asliye Ceza Mahkemesinde alınan savunmasında müdafi istemediğini belirttiği, 5271 sayılı CMK'nın 150. maddesinin 2. ve 3. fıkraları gereğince de sanığa zorunlu müdafi atanmasını gerektirecek bir durumun bulunmadığı, sanığın mahkemece atanan müdafiden haberinin olmadığı ve kararın atanan müdafii tarafınca süresi içerisinde temyiz edilmediği gibi sanığa da tebliğ edilmediği, açıklanan nedenlerle karara karşı temyiz süresinin, kısa kararın sanık müdafiine tefhiminden itibaren başlamayacağı, 13.11.2007 tarihinde müdafiinin yüzüne karşı sanığın ise yokluğunda verilen karara karşı sanığın öğrenme üzerine dosyaya sunmuş olduğu 22.02.2018 tarihli dilekçesiyle temyiz ve eski hâle getirme talebinde bulunduğu anlaşılmakla; sanığın eski hâle getirme talebinin kabulüyle anılan temyiz isteminin süresinde olduğu ve 5271 sayılı CMK’nın 42. maddesi uyarınca hükmün temyizi aşamasında ileri sürülen eski hâle getirme istemi hakkında karar verme yetkisi Yargıtay ilgili ceza dairesine ait olduğundan bu konuda mahkemece verilen 09.03.2018 tarihli ek kararın yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
Sanığın 09.09.2004 tarihinde, tespit edilemeyen zaman diliminde, şikâyetçinin evine balkon camını sert bir cisimle açarak girerek hırsızlık yapması biçimindeki eyleminin 765 sayılı TCK’nın 491/4. maddesi ile 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 116/1, 151. maddesine uyduğunun anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK’nın 7. ve 5252 sayılı Kanun’un 9. maddeleri uyarınca yapılan değerlendirmede, dava zamanaşımı bakımından, 765 sayılı Kanun hükümlerinin sanık yararına olması ve aynı Kanun’un 102/4. maddesinde öngörülen 5 yıllık asli dava zamanaşımının 13.11.2007 olan karar tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca hâlen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.