12. Ceza Dairesi 2022/9656 E.,  2025/3482 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2021/873 E., 2022/2231 K.
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız hükümlülük nedeniyle 500.000,00 TL maddi, 500.000,00 TL manevi tazminatın 10.10.2017 tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin 5271 sayılı CMK'nın 141 ve devamı maddeleri gereğince yasal şartları oluşmadığından bahisle reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Davacı vekilinin temyiz sebepleri; müvekkilinin amcasının oğlunun karıştığı hırsızlık olayında kimliğinin bulunmaması nedeniyle kolluk görevlilerine ismini müvekkilin ismi olarak söylediği ve müvekkilin ismi ile tutuklanıp yargılanarak ceza aldığını, cezanın kesinleşmesi üzerine infazın müvekkil tarafından yapılması nedeniyle suçsuz olarak cezaevinde kaldığını, dosyaların incelenerek her iki kişinin farklı kişiler olduğunun tespiti ile müvekkilin uğradığı maddi ve manevi kayıplar yönünden açılan davanın kabul edilmesi gerektiğine, ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU
İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan İstanbul Anadolu 21. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/231 Esas-2017/643 Karar sayılı dosyası kapsamında, davacının hırsızlık suçundan 11.10.2017-23.11.2017 tarihleri arasında 43 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın 23.01.2018 tarihinde kesinleşmesi üzerine, hükümlü olarak 11.10.2018-15.01.2019 tarihleri arasında 96 gün cezaevinde kaldıktan sonra hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak tahliyesine karar verildiği, davacı vekili tarafından soruşturma aşamasında tutuklanarak mahkumiyetine karar verilen kişinin aslında davacı olmayıp davacının ismini kullanan ... olduğu ve mahkumiyet hükmünün kesinleşmesi üzerine hükümlü olarak cezaevine davacının haksız olarak alındığından bahisle yapılan yargılamanın yenilenmesi talebinin 08.11.2018 tarihli ek karar ile reddine karar verildiği, ek kararın itirazın reddi ile 20.11.2018 tarihinde kesinleştiği, aynı sebeple yapılan yeniden yargılanma talebinin 15.10.2019 tarihli ek karar ile yeniden reddine karar verildiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı ancak davacı hakkında kesinleşmiş mahkumiyet kararının bulunduğu, hükümlü olarak cezaevine giren davacı ile yargılanarak hakkında mahkumiyet kararı verilen kişilerin farklı kişiler olduğunun tespitinin ancak ceza yargılamasına esas dosyada yargılamanın yenilenmesi, kanun yararına bozma, Anayasa Mahkemesine başvuru gibi yollar ile çözümlenebileceğinden bahisle davacının tazminat talebi hakkında yasal şartların oluşmadığı belirlenerek davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluşmadığının saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.04.2025 tarihinde karar verildi.