11. Ceza Dairesi 2009/9659 E.,  2013/8715 K.

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kişi hüviyet veya sıfatına ilişkin yalan beyanda bulunmak
HÜKÜM : Sanıklar hakkında: 5237 sayılı TCY'nın 204/2, 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası

Sanıklar müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin hükmolunan cezasının türü ve süresine göre koşulları bulunmadığından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 318. maddesi uyarınca reddine oybirliğiyle karar verildikten ve Hakan Yılmaz hakkındaki Dairemizin 2010/12177 Esasında kayıtlı İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2002/12 Esas ve 2007/80 Karar sayılı dosyası ve ekindeki belgeler incelendikten sonra yapılan incelemede gereği görüşüldü:
Sanıkların 01.02.2000 tarihli kaza tespit tutanağı yanında aynı tarihli alkol muayene raporlarını da sahte düzenledikleri gerekçesiyle açılan kamu davasında; sanıkların aynı tarihli belgeleri farklı zamanlarda düzenlediklerine dair kesin bir delilin bulunmaması ve 5237 sayılı TCK'nun 43. maddesinde, 765 sayılı TCK'nun 80. maddesinden farklı olarak "değişik zamanlarda" denilmesi karşısında; sanıklar hakkında 765 sayılı TCK'nun 80. maddesinin uygulanma olanağı bulunmasına karşın 5237 sayılı TCK'nun 43. maddesinin uygulanma olanağı bulunmadığı cihetle; 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddesi uyarınca 765 sayılı Yasanın 339/1 ve 5237 sayılı Yasanın 204/2. maddeleri gereğince lehe yasa karşılaştırmasının yapılması gerektiği gözetilmeden; yazılı şekilde öngörülen cezanın üst sınırı yönünden 5237 sayılı TCK'nun lehe olduğunun kabulü ile karar verilmiş ise de; netice olarak mahkemenin uygulaması doğru olduğundan bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanıklar müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine; ancak:
5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun, aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilen hükümlünün kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,
Yasaya aykırı ise de; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Yasanın 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkartılarak yerine, “53. maddenin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın c bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine, 1. fıkranın diğer bentlerinde yazılı haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” denilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.