1. Ceza Dairesi 2022/14920 E.,  2023/2517 K.

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs
HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.07.2016 tarihli ve 2016/36 Esas, 2016/217 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası (h) bendi, 58 inci maddesinin altıncı fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 26.05.2021 tarihli ve 2020/5240 Esas, 2021/9123 Karar sayılı kararı ile sanığın akıl sağlığı yönünden ayrıntılı rapor alınması gerektiği gerekçesiyle bozulmasına ve dava dosyasının mahalline gönderilmesine karar verilmiştir.

3. Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.02.2022 tarihli ve 2021/150 Esas, 2022/60 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası (h) bendi, 58 inci maddesinin altıncı fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık ve müdafiinin temyiz istemleri; eksik incelemeye, sübuta, suç vasfına, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1.Sanık ...'in babası ile katılan ... arasında önceye dayalı husumet bulunduğu, bu tarihlerde sanık ...'in askerde olduğu, babası ile katılan ... arasındaki husumeti bir şekilde öğrendiği, olay tarihinde sanık ...'in saat 16:45 sularında ... yolu isimli caddede yürüdüğü sırada karşı yönden tanık ... ile birlikte gelmekte olan katılan ...'yi durdurarak "seninle bir konuşalım" dediği, bunun üzerine ikisinin birlikte banka oturarak konuşmaya başladıkları, bir süre sonra konuşmanın tartışmaya dönüştüğü, tarafların birbirlerine bağırmaya başladıkları, bu sırada sanık ...'ın üzerinden çıkardığı bıçakla katılana vurmaya başladığı anlaşılmıştır.

2. Katılanın muayenesi üzerine tanzim edilen genel adlî muayene raporunda ; sol koltuk altında iki adet, sağ koltuk proximalde bir adet, sol toraks bölgesinde bir adet olmak üzere yaklaşık 2 cmlik düzgün kenarlı kesiler bulunduğunun, çekilen toraks btsinde hemotopnomotoraks tespit edilen hastaya göğüs tüpü takıldığının ve 300 cc kan boşaltıldığının, genel durumunun kötüleşmesi ihtimaline karşı yoğun bakım ünitesi bulunan hastaneye sevk edildiğinin, oluşan yaralanmanın hayati tehlike doğurduğunun ve etkisinin basit tıbbî müdahale ile giderilemeyeceğinin belirtildiği anlaşılmıştır.

3. Kütahya Sağlık Bilimleri Üniversitesi Evliya Çelebi Eğitim ve Araştırma Hastanesi Adlî Psikiyatri Sağlık Kurulunun 12.01.2022 tarihli raporuna göre sanığın üzerine atılı suça karşı cezai sorumluluğunun tam olduğu anlaşılmıştır.

4. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereğinin yerine getirildiği tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE
1. Sanık ve müdafiinin; eksik incelemeye, sübuta, suç vasfına, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine yönelen temyiz istemleri yönünden;
İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, sanığın hedef aldığı vücut bölgeleri, darbelerin sayısı, hedef aldığı tüm bölgelerin öldürücü bölge olması, meydana gelen yaralanmanın niteliği ve öldürücü vasfı nazara alındığında sanığın oluşan kastının öldürme olduğunun sabit olduğu, katılandan sanığa yönelen haksız bir söz ya da davranış bulunmadığının anlaşıldığı, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği anlaşıldığından anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.02.2022 tarihli ve 2021/150 Esas, 2022/60 Karar sayılı kararında, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen tekerrüre esas alınan hükmün hatalı yazılması dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan nedenle Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.02.2022 tarihli ve 2021/150 Esas, 2022/60 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istemi tekerrür uygulamaları yönünden yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında 5237 sayılı Kanun’un 58 inci maddesinin uygulandığı paragrafta mahkeme adının Kütahya 3. Asliye Ceza Mahkemesi olarak değiştirilmesi suretiyle düzeltilmesine karar verilerek hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.05.2023 tarihinde karar verildi.